Na weken zwoegen en zweten, was het eindelijk daar…. Ons fingerfoodconcert.
Toen ik in Baasrode mijn auto eindelijk aan de juiste school had geparkeerd, waren al heel wat helpende handen aan het werk. Podium in elkaar flansen, tafels zetten, zien dat de toog goed staat, stoelen voor de muzikanten, pupiters klaarzetten… jaja daar dook het eerste probleem op: te weinig pupiters. Gelukkig was Geert (Dirigent van Dynamic Symphonic Band en solist van dienst) onze redder in nood, als goede muzikant had die een doos pupiters in zijn auto liggen (met de dank aan de academie van Hamme). Probleem opgelost dus. Na al het opstellen, waren annelies en ik opzoek naar de perfecte belichting voor het podium. Er hing een heel mooie rij spots, dan is de vraag waar is de schakelaar. Na een kwartier vonden we de kast met schakelaars…veel schakelaars…welke is het…allemaal eens proberen dan maar! Na alle schakelaars driedubbel te checken bleek dat de kast geen effect had op de spots. Dan maar roeien met de riemen die we hebben.
Na al het geknutsel en technisch gepruts was het tijd om de generale repetitie van start te laten gaan. De meeste muziekanten waren aanwezig en de repetitie liep vlot en uitgelaten.
Repetitie gedaan, terug aan het werk. Tombolaprijzen samenstellen en…al eens proeven van een heerlijke Malheur… gedraaid, geroken, geproefd en goedgekeurd. Na al dat werken grommen onze maagjes (zoals vaak) enorm. Tijd om te eten. Kirsten en ik, als broodjesverantwoordelijke van de dag, zorgden ervoor dat alle hongerige gespijsd werden.
Iedereen gegeten? Iedereen gedronken? Iedereen omgekleed? Tijd voor de raccord…STEMMEN!!!!! De raccord liep vlot en daar stonden de mensen al voor de deur, de opkomst was boven alle verwachtingen!!
Na dat iedereen in de zaal zijn plaatsje had gevonden en zich van een natje en een droogje had voorzien, was het tijd om van start te gaan. De spanning stijgt…Marijke doet de verwelkoming en kondigt het eerste stuk aan…de dirigent komt op…recht staan, terug gaan zitten… de spanning stijgt nog een niveautje hoger… 1,2 en ja we zijn vertrokken.
Het eerste deel liep heel vlot, de mensen waren onder de indruk, de muzikanten ook. Tijd om onze dorst te lessen en enkele complimenten in ontvangst te nemen.
Voor we het wisten was het weer tijd om te gaan herstemmen en terug te beginnen. Ook het tweede deel liep vlot en ongelooflijk spontaan, het publiek was laaiend enthousiast. Na 2 bisnummers was het voor ons wel genoeg geweest.
Nog een laatste keer het applaus in ontvangst nemen en dan een welverdiende Malheur (of enkele welverdiende) genieten en dan is het tijd om te genieten, een beetje te helpen en uiteindelijk ook opruimen.
De opruim duurde tot in de vroege ochtend. Ik kroop met een goed gevoel in mijn bed en op weg naar dromenland beleefde ik de fantastische avond nog eens opnieuw.
Eline De Ridder
Geen opmerkingen:
Een reactie posten