De wandeling

Mensen lopen 2 per 2 met spelende kinderen om zich heen.
En ik? Ik wandel hier alleen.
Zal het zo blijven of zal het ooit anders zijn?

Bootjes passeren heen en weer, de tijd gaat voorbij. En nog steeds geen jij aan mij zij.
In mijn hoofd weet ik het wel. Je verdient beter dan mij. Je verdient perfectie en dat is net hetgeen wat ik niet ben. Of ik verliefd op je ben? Neen, ik ben niet verliefd op je, ik hou van je. Hoe belachelijk het ook mag klinken, het is de waarheid.
Je zit niet in men hoofd, neen je zit enkele 10-tallen centimeters lager, in men hart. Dat bloedpompende ding, hetgeen mij in leven houdt.
Het enigste wat ik wil, is dat jij gelukkig wordt. Je bent men adonis, maar ik besef dat je waarschijnlijk zal eindigen met iemand anders (en beter) in je armen.
De liefde die ik voor jou voel zal steeds in me blijven, heel men leven lang.
Ik weet niet hoe ik je dit moet vertellen.

Ik wil het je echt vertellen. Enkele keren stond ik op het punt het te doen, maar toen dook Hij weer op.
Hij is De Angst. De Angst zorgt ervoor dat wanneer ik je zie men spieren tilt slaan, ze worden zo ongelooflijk slap. De Angst zorgt er ook voor dat het enigste dat dan door men hoofd gaat de zin ‘Eline, doe gewoon, negeer hem, hij heeft wel betere en toffere mensen om mee om te gaan!’ is. Ook al wil ik je zo graag aanspreken en met je zeveren, Hij verbiedt het me.

Ik wil zo graag met je praten.
Ik wil zo graag iets met je gaan drinken.
Ik wil zo graag zotte, marginale dingen met je doen.
Ik wil zo graag met je naar de film.
Ik wil zo graag ravotten op het strand met je.
Ik wil zo graag knuffelen met je.
Ik wil zo graag in je armen liggen.
Ik wil je zo ontzettend graag kussen.
… Maar ik wil vooral van De Angst af die me dit alles ontneemt.

Ik ben helemaal geen gevoelloos wezen zoals velen denken. Het verbergen van men gevoelens maakt me zoveel minder kwetsbaar. Ik hou van je, maar als je dit weet zal de band die we hebben misschien verdwijnen… misschien laat je me vallen…
Ik wil je niet kwijt. Jij kan me laten lachen in elke situatie. Hoe rot ik me ook voel, hoe slecht men dag ook is, jij kan een lach op men gezicht toveren, me weer blij en gelukkig laten voelen. Je bent de enigste persoon die dit zo kan.
Jou positiviteit heeft mij de ogen geopend toen ik het heel moeilijk had. Dood en leven waren 1 voor mij. Schommelen tussen deze 2 maakte voor mij niets meer uit.
Jij hebt me uit men dodenleven doen ontwaken, me laten zien dat er ook een positieve kant is, men leven weer laten inkleuren, me weer leren lachen en leren genieten… kortom je liet me weer leven.

Maar binnenkort zullen onze wegen waarschijnlijk scheiden. Dit doet pijn, het is een pijn van verlies dat ik mezelf verwijt. Had ik maar… Wat als ik toen…
Vele van mijn stommiteiten zijn me al zuur opgebroken, maar als ik jou verlies zal het de opper-zure-citroen zijn.
Volgend jaar zal jij het druk hebben, veel nieuwe mensen ontmoeten en waarschijnlijk niet eens meer aan mij denken en ik… tja ik blijf ik, even hopeloos andere mensen helpen om gelukkig te zijn, om niet te moeten stilstaan bij het feit dat ik dat geluk niet kan ervaren door men eigen domme zelf.

…

Nog steeds lopen mensen 2 per 2 met spelende kinderen om zich heen … Nog steeds wandel ik hier alleen zonder jij aan mij zij.

Toch blijft dat kleine sprankeltje hoop in me leven dat ik hier ooit zal wandelen met jij naast mijn zij.

Eline
-xxx-